Τα ξύλινα και ξυλόγλυπτα αντικείμενα, καθώς και τα ιστορικά έπιπλα, αποτελούν σημαντικούς φορείς τεχνολογικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής πληροφορίας. Περιλαμβάνουν αντικείμενα διαφορετικών περιόδων και χρήσεων, από λειτουργικά και διακοσμητικά στοιχεία έως έργα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, τα οποία απαντώνται σε μνημεία, μουσεία, συλλογές και ιδιωτικούς χώρους.
Το ξύλο, ως οργανικό και ετερογενές υλικό, παρουσιάζει αυξημένη ευαισθησία σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως μεταβολές θερμοκρασίας και σχετικής υγρασίας, καθώς και σε βιολογικούς παράγοντες, κυρίως έντομα ξυλοφάγα και μικροοργανισμούς.
Οι φθορές εκδηλώνονται με ρωγματώσεις, παραμορφώσεις, αποσαθρώσεις των ινών, αστοχίες στις συνδέσεις, απώλειες επιφανειακών στρωμάτων και αλλοιώσεις στα φινιρίσματα ή τη διακόσμηση.
Η συντήρηση ξύλινων και ξυλόγλυπτων αντικειμένων και επίπλων στοχεύει πρωτίστως στη διασφάλιση της δομικής τους σταθερότητας και στη διατήρηση της αυθεντικής κατασκευής και μορφής τους. Οι επεμβάσεις σχεδιάζονται με βάση την κατανόηση της τεχνολογίας κατασκευής, της ιστορικής χρήσης και των παλαιότερων επεμβάσεων, ώστε να προστατεύεται η ιστορική και αισθητική τους αξία.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διατήρηση των αυθεντικών υλικών και επιφανειών, καθώς και στη συμβατότητα των νέων υλικών με το πρωτότυπο έργο. Η αισθητική αποκατάσταση περιορίζεται στην αποκατάσταση της αναγνωσιμότητας και της συνοχής του αντικειμένου, χωρίς αλλοίωση του ιστορικού του χαρακτήρα, διασφαλίζοντας τη μακροχρόνια διατήρησή του.
